ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΛΕΤΣΑΣ
Από τα Χανιά
στη Μασαχουσέτη


Ο Δρ Άγγελος Μπλέτσας γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης το 1975 και σπούδασε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΑΠΘ, από το οποίο αποφοίτησε το 1998. Το 1999 έγινε δεκτός με υποτροφία στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), όπου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές του σπουδές στις ασύρματες επικοινωνίες και τα δίκτυα το 2001 και το 2005 αντίστοιχα. Εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στα εργαστήρια ερευνών της Mitsubishi Electric και από το Σεπτέμβριο του 2006 συνεργάζεται με το Εργαστήριο Ραδιοεπικοινωνιών του τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το διακεκριμένο βραβείο G. Marconi της ΙΕΕΕ που έλαβε απονέμεται μία φορά κάθε χρόνο ως επιβράβευση για την καλύτερη εργασία που δημοσιεύτηκε κατά την προηγούμενη χρονιά στο κορυφαίο διεθνές επιστημονικό περιοδικό της ΙΕΕΕ για τις ασύρματες επικοινωνίες. Τα προηγούμενα χρόνια το βραβείο απονεμήθηκε σε γνωστούς καθηγητές που διαπρέπουν κυρίως στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

ερευνητής ΑΠΘ

Πριν από δύο χρόνια ο ηλεκτρολόγος μηχανικός Άγγελος Μπλέτσας προτίμησε να αφήσει πίσω του την προοπτική για μια λαμπρή σταδιοδρομία σε ένα από τα καλύτερα αμερικανικά πανεπιστήμια ή στην αμερικανική βιομηχανία και να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, πίστευε πως ο επιστήμονας που είναι διατεθειμένος να δουλέψει σκληρά μπορεί να παραγάγει υψηλής ποιότητας έρευνα, όπου και αν βρίσκεται. Αρκεί να είναι πληρωμένος ο λογαριασμός της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και να έχει πρόσβαση στο Ίντερνετ.

Βραβείο Μαρκόνι. Την προηγούμενη εβδομάδα η εργασία του ερευνητή του ΑΠΘ για τα συνεργατικά δίκτυα ασύρματης επικοινωνίας, την οποία εκπόνησε, σε συνεργασία με δύο επιστήμονες του εξωτερικού, απέσπασε το βραβείο Μαρκόνι 2008 της Διεθνούς Ένωσης Ηλεκτρολόγων - Ηλεκτρονικών Μηχανικών (ΙΕΕΕ). Η εργασία παρουσιάζει τους αλγόριθμους μέσω των οποίων οι πομποδέκτες ασύρματης δικτύωσης μπορούν να συνεργάζονται, ώστε να λειτουργούν και ως αναμεταδότες, αυξάνοντας την απόδοση και την ταχύτητα, εξοικονομώντας παράλληλα ενέργεια. Με πιο απλά λόγια, η εφαρμογή της εργασίας στη βιομηχανία μπορεί να δώσει ταχύτερους χρόνους downloading στο Ίντερνετ, καλύτερη ποιότητα σήματος στα κινητά τηλέφωνα, λιγότερα λάθη στη λήψη δεδομένων. Όλα αυτά με λιγότερη κατανάλωση ενέργειας.


“Η εξέλιξη των συνεργατικών δικτύων είναι προσφιλές ερευνητικό θέμα στις ασύρματες επικοινωνίες. Το πρόβλημα μέχρι σήμερα ήταν πως οι προτεινόμενες λύσεις προσέφεραν υψηλής πολυπλοκότητας αλγορίθμους, που απαιτούσαν αλλαγή του hardware. Η διαφορά στη συγκεκριμένη εργασία είναι πως εστιάζει στο software, προσφέρει δηλαδή χαμηλής πολυπλοκότητας αλγορίθμους, που μπορούν να εφαρμοστούν στο υπάρχον hardware”, εξηγεί ο Δρ Μπλέτσας.

Υστέρηση στην καινοτομία. Γιατί η δική του επιτυχία να είναι η εξαίρεση; Γιατί η Ελλάδα υστερεί κατά πολύ στην παραγωγή καινοτομίας, ιδιαίτερα με τις σημερινές συνθήκες, που η διάχυσή της φαίνεται να είναι μονόδρομος για την ανάπτυξη της χώρας;


“Υπάρχουν και άλλοι έλληνες επιστήμονες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και έχουν λάβει αντίστοιχες διεθνείς διακρίσεις. Το πρόβλημα σε σχέση με την καινοτομία στην Ελλάδα δεν εντοπίζεται στο 5%-10% των κορυφαίων επιστημόνων αλλά στο μέσο όρο. Έχω βαρεθεί να ακούω για τις συνθήκες που δεν επιτρέπουν την έρευνα σε υψηλό επίπεδο, αλλά κανείς δεν λέει πως οι άνθρωποι δημιουργούν τις συνθήκες. Για παράδειγμα, το εργαστήριο του ΑΠΘ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απʼ αυτό του ΜΙΤ, όπου έκανα το διδακτορικό μου. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Είναι κυρίως θέμα κουλτούρας. Με λογικές ευκολίας, παραλίας και εκπτώσεων δεν κάνεις ΜΙΤ (μη κρατικό) ή Μπέρκλεϊ (κορυφαίο δημόσιο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ). Το ζήτημα είναι οι ίδιοι οι απόφοιτοι να δημιουργούν και να παράγουν αγορά, όχι να ακολουθούν την αγορά ή να καλύπτουν τις ανάγκες της”, τονίζει.

Κρατικά ή μη; Τον ρωτάμε πώς βλέπει τη συζήτηση που έχει ανάψει στη χώρα μας για τα μη κρατικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Άλλωστε, μπορεί να μιλήσει από προσωπική πείρα και να κάνει τις ανάλογες συγκρίσεις.

“Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως το ΜΙΤ, το Χάρβαρντ και τα άλλα μη κρατικά ανώτατα ιδρύματα δεν στερούν από κανέναν νέο τη δυνατότητα να απολαύσει την εκπαίδευση που παρέχουν. Εγώ δεν πλήρωσα ούτε ένα δολάριο για έξι χρόνια σπουδών στο ΜΙΤ. Προσωπικά είμαι κατά της μονομέρειας. Ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που δουλεύει όπως πρέπει δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Το ζητούμενο είναι το πλαίσιο λειτουργίας των δημόσιων πανεπιστημίων. Στην Ελλάδα το πρόγραμμα σπουδών δεν είναι επικαιροποιημένο, τα μαθήματα επικαλύπτουν το ένα το άλλο, οι αίθουσες μαθημάτων και τα αμφιθέατρα ασφυκτιούν. Στις ΗΠΑ οι φοιτητές μπορούν να έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο για να μελετούν 24 ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα. Ποιος μπορεί να έρθει το βράδυ στα ελληνικά πανεπιστήμια για να μελετήσει; Εγώ πάντως φοβάμαι να το κάνω. Κι όλα τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με πόρους αλλά με ανθρώπους”. Συμπληρώνει πως “δεν φταίνε μόνο τα παιδιά που φωνάζουν, φταίει και η πανεπιστημιακή κοινότητα, που είναι ο μοναδικός φορέας που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Άλλωστε από τα κόμματα δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα. Όπου εμπλέκονται στα πανεπιστημιακά, στη δημόσια διοίκηση γενικότερα, ακολουθεί πλήρης αποτυχία”.
Τον ρωτάμε αν ισχύει το στερεότυπο πως ο δρόμος του ερευνητή είναι μοναχικός: “Θα έλεγα πως είναι μοναχικός και ανηφορικός. Αν έχεις μεράκι γιʼ αυτό που κάνεις, το βλέπεις σαν χόμπι, δεν μένεις στις απογοητεύσεις, στις στερήσεις, στις δυσκολίες. Όταν ήμουν μικρός, ήξερα πως ήθελα να ασχοληθώ με τον ευρύτερο τομέα των μαθηματικών και της φυσικής, αλλά δεν γεννήθηκα για να ασχοληθώ με τα ασύρματα δίκτυα. Μέσα από τη διαδικασία της εκπαίδευσης όμως μαθαίνεις να αγαπάς το αντικείμενό σου”.