.
Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ
ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Για την
Ελληνική γλώσσα , αξίζει να επισημαίνονται και να
γίνονται γνωστά στους Ευρωπαίους εταίρους της
Ελλάδας ,τα ιδιαίτερα και μοναδικά ίσως
γνωρίσματα της , που της δίνουν μια ξεχωριστή
θέση ανάμεσα στις γλώσσες του κόσμου.
Θα αναφέρομε δυο βασικά χαρακτηριστικά της
Ελληνικής γλώσσας. Το ένα είναι η μακρά ιστορία
της και η διαχρονική παρουσία της μέχρι σήμερα
και το άλλο είναι η επίδραση και διείσδυση της
στις κυριότερες Ευρωπαϊκές γλώσσες.
Η Ελληνική ομιλείται αδιάκοπα στον ίδιο
γεωγραφικό χώρο , εδώ και 9.000 χρόνια τουλάχιστον
και γράφεται αδιάκοπα εδώ και 8.500 χρόνια σύμφωνα
με τα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι κυριότερες
φάσεις στην ιστορική της διαδρομή είναι : Η
Αρχαία Ελληνική , από την αρχή της εμφάνισης της
έως το 330 π.Χ. ,Η Βυζαντινή Ελληνική από το 330 μέχρι
το 1453 μ.χ. ,και η Νέα Ελληνική , από το 1453 μέχρι
σήμερα. Κατά την περίοδο 323 π.Χ. ,έως 330 μ.Χ.
ομιλείται και γράφεται η λεγόμενη Αλεξανδρινή ή
Ελληνική Κοινή.
Η νέα ελληνική είναι μοναδική απόγονος της
αρχαίας ελληνικής. Αυτό που καταπλήσσει
προπάντων δεν είναι μόνο η μικρή αλλαγή της
ομιλούμενης ελληνικής από τα κλασικά ως τα
νεότερα χρόνια , αλλά και αυτή ακόμα η επιβίωση
της σε πείσμα μιας σειράς από επιδρομείς (Αραβες ,
Σλάβους , Βενετούς, Τούρκους )....Η Ελληνική γλώσσα
διαφύλαξε την αίγλη της χάρη στην Βυζαντινή
Αυτοκρατορία και την ορθόδοξη εκκλησία.
Πολύ μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης
η γνώση της Ελληνικής βρίσκονταν σε μεγάλη
εκτίμηση στην Βαλκανική και στον ευρύτερο χώρο
της Ανατολικής Μεσογείου.
Η διαχρονική παρουσία της Ελληνικής μας εξηγεί
και την ανάπτυξη σε αυτή ενός άλλου ιδιαίτερου
γνωρίσματος. Πρόκειται για το εξαιρετικά πλούσιο
λεξιλόγιο που διαθέτει , αλλά και τη χρήση πολλών
λέξεων για να εκφράσει μια έννοια ή διάφορες
απόψεις της έννοιας αυτής. Αυτό οφείλεται στο
γεγονός ότι η γλώσσα ζει αδιάκοπα πολλούς αιώνες
και όπως έχει δείξει η ιστορία της , η προσθήκη
νέων λέξεων με το πέρασμα του χρόνου δεν έχει
τόσο ως σκοπό την αναπλήρωση απωλειών , αλλά την
αύξηση του εκφραστικού της πλούτου . Ο
εκφραστικός αυτός πλούτος της
ελληνικής παρατηρείται από τα χρόνια των
ιερογλυφικών γραφών στην Ελλάδα με αποκορύφωμα
του γνωρίσματος αυτού στους αιώνες που
αποτυπωνόταν με την Γραμμική Α, η οποία
βοήθησε την διασωση πολλών λέξεων της
γλώσσας μέχρι και τους ελληνιστικούς χρόνους .
οπότε παρέλαβαν την σκυτάλη της διασωσης του
πλουτου αυτου αλλοι παράγοντες.
Η επίδραση που άσκησε ο αρχαίος και ο μεσαιωνικός
- βυζαντινός Ελληνικός πολιτισμός στην υπόλοιπη
Ευρώπη ανιχνεύεται μεταξύ άλλων και στην έντονη
παρουσία της Ελληνικής στις Ευρωπαϊκές γλώσσες .
Πολλές από τις λέξεις των γλωσσών αυτών
προέρχονται από το Ελληνικό λεξιλόγιο.
Από μια μόνο ελληνική γλωσσική ρίζα π.χ. έχει
παραχθεί μια μεγάλη ποικιλία αγγλικών λέξεων
όπως telecommunication , telefax , telegraph , telefon , telemeter , telescope και
άλλα.
Ανάλογη εικόνα γλωσσικών (λεκτικών) επιδράσεων
παρατηρείται στη γαλλική , γερμανική , ιταλική ,
ισπανική , ρωσική , σουηδική , και φυσικά στις
γλώσσες άλλων ηπείρων. Η Αγγλική γλώσσα έχει
δανειστεί από την Ελληνική 45.729 λέξεις , έναντι 57
από την τουρκική και 34 από τις σλαβικές . Σε κάθε
έξι γαλλικές λέξεις η μία έχει ελληνική ρίζα , ενώ
η αναλογία είναι πολύ μικρότερη για τις λέξεις με
γερμανική ή αγγλική προέλευση. Το 80% της
επιστημονικής ορολογίας είναι ελληνικές λέξεις
ενώ το ποσοστό γίνετε 95% στον κλάδο της Ιατρική.
Αυτή όμως η διείσδυση της ελληνικής σε ολες τις
γλώσσες του πλάνήτη οφείλεται περισσότερο στην
μινωική και μυκηναϊκή εκπολιτιστική επίδραση
της 3ης και 2ης π.Χ. χιλιετίας, σε ολους τους λαούς.
Αυτή η μεγάλη γλωσσική κληρονομιά όχι μόνο θα
πρέπει να διατηρηθεί ,αλλά με σωστή παιδεία και
αποτελεσματική εκπαίδευση , θα αντισταθεί σε
πείσμα των καιρών και θα αποδώσει νέους καρπούς.
