Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Για την Ελληνική γλώσσα , αξίζει να επισημαίνονται και να γίνονται γνωστά στους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας ,τα ιδιαίτερα και μοναδικά ίσως γνωρίσματα της , που της δίνουν μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις γλώσσες του κόσμου.
Θα αναφέρομε δυο βασικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής γλώσσας. Το ένα είναι η μακρά ιστορία της και η διαχρονική παρουσία της μέχρι σήμερα και το άλλο είναι η επίδραση και διείσδυση της στις κυριότερες Ευρωπαϊκές γλώσσες.
Η Ελληνική ομιλείται αδιάκοπα στον ίδιο γεωγραφικό χώρο , εδώ και 9.000 χρόνια τουλάχιστον και γράφεται αδιάκοπα εδώ και 8.500 χρόνια σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι κυριότερες φάσεις στην ιστορική της διαδρομή είναι : Η Αρχαία Ελληνική , από την αρχή της εμφάνισης της έως το 330 π.Χ. ,Η Βυζαντινή Ελληνική από το 330 μέχρι το 1453 μ.χ. ,και η Νέα Ελληνική , από το 1453 μέχρι σήμερα. Κατά την περίοδο 323 π.Χ. ,έως 330 μ.Χ. ομιλείται και γράφεται η λεγόμενη Αλεξανδρινή ή Ελληνική Κοινή.
Η νέα ελληνική είναι μοναδική απόγονος της αρχαίας ελληνικής.  Αυτό που καταπλήσσει προπάντων δεν είναι μόνο η μικρή αλλαγή της ομιλούμενης ελληνικής από τα κλασικά ως τα νεότερα χρόνια , αλλά και αυτή ακόμα η επιβίωση της σε πείσμα μιας σειράς από επιδρομείς (Αραβες , Σλάβους , Βενετούς, Τούρκους )....Η Ελληνική γλώσσα διαφύλαξε την αίγλη της χάρη στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την ορθόδοξη εκκλησία.    Πολύ μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης η γνώση της Ελληνικής βρίσκονταν σε μεγάλη εκτίμηση στην Βαλκανική και στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.
Η διαχρονική παρουσία της Ελληνικής μας εξηγεί και την ανάπτυξη σε αυτή ενός άλλου ιδιαίτερου γνωρίσματος. Πρόκειται για το εξαιρετικά πλούσιο λεξιλόγιο που διαθέτει , αλλά και τη χρήση πολλών λέξεων για να εκφράσει μια έννοια ή διάφορες απόψεις της έννοιας αυτής. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η γλώσσα ζει αδιάκοπα πολλούς αιώνες και όπως έχει δείξει η ιστορία της , η προσθήκη νέων λέξεων με το πέρασμα του χρόνου δεν έχει τόσο ως σκοπό την αναπλήρωση απωλειών , αλλά την αύξηση του εκφραστικού της πλούτου . Ο εκφραστικός  αυτός  πλούτος  της   ελληνικής  παρατηρείται από τα χρόνια των ιερογλυφικών γραφών στην Ελλάδα με αποκορύφωμα του γνωρίσματος αυτού στους αιώνες που αποτυπωνόταν με την Γραμμική Α, η οποία   βοήθησε την  διασωση πολλών λέξεων της γλώσσας μέχρι και τους ελληνιστικούς χρόνους . οπότε παρέλαβαν την σκυτάλη της διασωσης του πλουτου αυτου αλλοι παράγοντες.
Η επίδραση που άσκησε ο αρχαίος και ο μεσαιωνικός - βυζαντινός Ελληνικός πολιτισμός στην υπόλοιπη Ευρώπη ανιχνεύεται μεταξύ άλλων και στην έντονη παρουσία της Ελληνικής στις Ευρωπαϊκές γλώσσες . Πολλές από τις λέξεις των γλωσσών αυτών προέρχονται από το Ελληνικό λεξιλόγιο.
Από μια μόνο ελληνική γλωσσική ρίζα π.χ. έχει παραχθεί μια μεγάλη ποικιλία αγγλικών λέξεων όπως telecommunication , telefax , telegraph , telefon , telemeter , telescope και άλλα.
Ανάλογη εικόνα γλωσσικών (λεκτικών) επιδράσεων παρατηρείται στη γαλλική , γερμανική , ιταλική , ισπανική , ρωσική , σουηδική , και φυσικά στις γλώσσες άλλων ηπείρων. Η Αγγλική γλώσσα έχει δανειστεί από την Ελληνική 45.729 λέξεις , έναντι 57 από την τουρκική και 34 από τις σλαβικές . Σε κάθε έξι γαλλικές λέξεις η μία έχει ελληνική ρίζα , ενώ η αναλογία είναι πολύ μικρότερη για τις λέξεις με γερμανική ή αγγλική προέλευση. Το 80% της επιστημονικής ορολογίας είναι ελληνικές λέξεις ενώ το ποσοστό γίνετε 95% στον κλάδο της Ιατρική. Αυτή όμως η διείσδυση της ελληνικής σε ολες τις γλώσσες του πλάνήτη οφείλεται περισσότερο στην μινωική και μυκηναϊκή  εκπολιτιστική επίδραση της 3ης και 2ης π.Χ. χιλιετίας, σε ολους τους λαούς.
Αυτή η μεγάλη γλωσσική κληρονομιά όχι μόνο θα πρέπει να διατηρηθεί ,αλλά με σωστή παιδεία και αποτελεσματική εκπαίδευση , θα αντισταθεί σε πείσμα των καιρών και θα αποδώσει νέους καρπούς.

1on.gif (2742 bytes)