H MINΩΙΤΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΝΩΙΚΟ ΚΡΑΣΙ
Οι θείες κοινωνίες και τα σεξουαλικά ταμπού

Μέρος A΄

Τα σεξουαλικά Ταμπού, που συνοψίζονται κατά κανόνα στις απαράβατες καταστολές, της libido του ψυχισμού μας, δημιουργούνε αναμφίβολα, τις οποιεσδήποτε διαστροφές τα μίση και το άγχος του σύγχρονου πολιτισμού. Ενώ οι θείες κοινωνίες, αιματηρές ή αναίμακτες, πάντα αποσκοπούσαν στην άρση των καταστολών του φυσικού ενστίκτου, προς τη γαλήνη και την ευτυχία, ολόκληρης της κοινωνίας.
Χαόδικος κόσμος, χαόδικη κατάσταση χαόδικα ενδιαφέροντα. Και μέσα απ' το χάος της σύγχρονης κοινωνικότητας, αρχίζει να σκάει η βόμβα της γνώσης της Σωτηρίας και της λύτρωσης. Αρχίζει να σκάει σαν έκρηξη πυρηνική και η ατομική αντίδραση του κάθε ανθρωπάκου, που έχει πλέον βαρεθεί, ν' ακούει τα ασύστολα, ψεύδη των γραμματέων (Μαρκ. 12, 38) της κάθε εξουσίας του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου». Και μια κι αναφερθήκαμε στην πρόοδο της αλλοτρίωσης της μόδας και του κονομιού, που όπως σε βλέπω και με βλέπεις δεν είναι παρα… φθίνουσα, καλό θα ήτανε να δούμε, τι είναι η θεία Ευχαριστία, που κατά την παράδοση τα ήθη και τα έθιμα της κάθε οικογένειας, είναι το μόνο ίσως μέσο, που απομένει στους ανθρώπους, όχι μονάχα για να βελτιώσουν την άχαρη ζωή, που πάντα τους δημιουργεί το χρήμα το συσσωρευμένο, αλλά ακόμα και για να αποφύγουν την ολική καταστροφή που επέρχεται μοιραία από την διαδικασία της συσσώρευσης (βλ. Κυβερνητική κεφ. Εξακολουθητικοί μηχανισμοί).
Ετσι θα ξεκινήσουμε απ' την αρχή της ιστορίας του πανανθρώπινου πολιτισμού, που τότε τον διέκρινε, ο Λόγος εν αρχεί, το ένστικτο κι ο σεβασμός κι όχι τα συμπλέγματα το μίσος και η αλλοτρίωση της σύγχρονης νοοτροπίας. Γιατί καλοί μου άνθρωποι, αν εξαιρέσεις τους πιστούς της εκκλησίας του Χριστού, όλοι οι υποδέλοιποι, εμείς οι τεχνοκράτες, που έχουμε μηχανάκια στα τροποποιημένα μας μυαλά, δεν πρόκειται να πούμε, έστω μια κουβέντα που να πηγαίνει κόντρα, στην φθίνουσα την πρόοδο αυτής της κοινωνίας που παρακμάζει συνεχώς. Γι αυτό θα ψάξουμε τα αρχεία της άγνωστης προϊστορίας, μήπως και φανταστούμε, τι θένε ίσως να μας πουν, τουλάχιστον οι εθνολόγοι, μαζί κι οι ψυχαναλυτές, για το υπέρτατο μυστήριο της θείας Κοινωνίας, το ρόλο και τη σημασία του όχι μονάχα στη συμβίωση (η Ισότητα της Θέωσης, η δικαιοσύνη του Θεού κ.λπ) αλλά ακόμα και στην επιβίωση (σεξουαλικά Ταμπού αποφυγής αιμομιξίας κ.λπ) του είδους μας τ' αμαρτωλού. Και επειδή οι ειδικοί, της φυσικής επιλογής, των γόνων και του DNA σίγουρα θα αμφισβητήσουν την προστασία που παρέχει στη φυσική μας βιοσύνθεση, το αιώνιο και άφθαρτο, μυστήριο της Κοινωνίας, καλό θα ήταν να συμβουλευτούμε, τουλάχιστο τον Σίγκουμντ Φρόϋντ, που τόλμησε να ξεσκεπάσει, βάσιμα και ιστορικά, τα απερίγραπτα συμπλέγματα του Πατριαρχικού πολιτισμού, ψάχνοντας ίσως για τις ρίζες, θεσμών και αντιλήψεων και όλων των απωθημένων1 που προξενούνε πάντοτε το οτιδήποτε κακό συμβαίνει εις την οικουμένη. Ετσι θα ξεκινήσουμε, απ' τα λεγόμενα Ταμπού που βάζει ο καθένας μας, πάνω απ' τα μυαλά του, για να ελέγχουν και να συντηρούν, τις σκόπιμες καταστολές των φυσικών ενστίκτων της ομαλής μας βιοσύνθεσης. Μα πριν αναφερθούμε, εις τα πανίσχυρα Ταμπού, που σμπαραλιάζουν καθημερινά την όλη συμπεριφορά μας, αξίζει να ασχοληθούμε, λίγο με την ονομασία, με την οποία καθορίσαμε τα πάντα και τους πάντες, απ' την αρχή της Γένεσης (Γεν Β' 20).
«Στα 1899, ο J. Pikler έγραφε «Οι άνθρωποι χρειάζονταν για τις κοινότητες και τα άτομα ένα διαρκές όνομα (το τοτέμ τους) σταθεροποιημένο κι από τη γραφή (τα ιδεογράμματα) - έτσι, ο τοτεμισμός γεννήθηκε, όχι από θρησκευτική ανάγκη, αλλά από μια πεζή, πρακτική ανάγκη. Ο πυρήνας του τοτεμισμού, δηλαδή η ονομασία, είχε σαν αποτέλεσμα και την τεχνική της πρωτόγονης γραφής. Ο χαρακτήρας του τοτέμ είναι και ο χαρακτήρας των σημείων της γραφής που ήταν εύκολο να αναπαραχθούν. Αφού όμως έδωσαν οι άγριοι στον εαυτό τους το όνομα ενός ζώου, σχημάτισαν απ' αυτό την ιδέα μιας συγγένειας μ' αυτό το ζώο… Το όνομα είναι εκείνο που, κατά τους πρωτόγονους, αποτελεί το ουσιαστικό μέρος του ατόμου. Οταν ξέρουν το όνομα ενός ατόμου ή ενός πνεύματος, απ' αυτό και μόνο έχουν αποκτήσει μια ορισμένη δύναμη απάνω στο φορέα αυτού του ονόματος. Απ' εκεί πηγάζουν όλες οι παράδοξες προφυλάξεις και περιορισμοί που παρατηρούμε στη χρήση των ονομάτων… Η εξιδανικευμένη αιτία του καννιβαλισμού των πρωτόγονων μπορεί να αποδειχθεί με τον ίδιο τρόπο. Καταβροχθίζοντας μέρη του σώματος ενός ατόμου, γίνονται εξ ίσου κύριοι των ιδιοτήτων που ήταν προικισμένο αυτό το άτομο. Να γιατί η δίαιτα υποβάλλεται σε ορισμένες ιδιαίτερες προϋποθέσεις, σε διάφορες προφυλάξεις και περιορισμούς. Μια έγκυος γυναίκα δεν θα τρώει το κρέας ορισμένων ζώων, που οι ανεπιθύμητοι χαρακτήρες τους, η δειλία π.χ. θα μπορούσαν μ' αυτό τον τρόπο να μεταδοθούν στο παιδί που θα θρέψει (ειδική νηστεία;)… Ο αθώος άγριος που π.χ. έφαγε το κρέας ενός απαγορευμένου ζώου, πέφτει σε κατάσταση βαθύτατης κατάθλιψης, περιμένει τον θάνατο και στο τέλος πεθαίνει πραγματικά… Η ψυχανάλυση μας κατέδειξε πως το πρώτο αντικείμενο όπου στρέφεται η σεξουαλική όρεξη του νέου παιδιού, είναι αιμομικτικής αξιοκατάκριτης φύσεως, μια που το αντικείμενο αυτό εκπροσωπείται από τη μητέρα ή την αδελφή (για το αγόρι και αντίθετα για το κορίτσι) και συγχρόνως μας υπέδειξε και τον τρόπο αντίστασης που ακολουθεί το παιδί, όσο μεγαλώνει, για να απαλλαγεί από την έλξη της αιμομιξίας. Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε πως η αντίσταση αυτή απορρέει προπαντός απ' τη βαθύτατη αποστροφή που δοκιμάζει ο άνθρωπος για τις αλλοτινές αιμομικτικές επιθυμίες του, που σήμερα (εξ αιτίας των Ταμπού μας) έχουν απωθηθεί εντελώς και βαθύτατα2. Για τούτο δεν είναι δίχως σημασία το να μπορούμε να αποδείξουμε πως οι άγριοι λαοί τις αισθάνονται ακόμα ως κάτι το επικίνδυνο, ως το σημείο που να υποχρεώνονται να αμύνονται με μέτρα υπερβολικά αυστηρά, εναντίον των αιμομικτικών πόθων που προορίζονται να χαθούν μια μέρα στο ασυνείδητο» Σ. Φρόϋντ. «Τοτέμ και Ταμπού ΕΚΔ. ΔΑΡΕΜΑ σελ. 121, 91, 29, 24).
Από αυτά κι άλλα πολλά που λεν οι εθνολόγοι για τις αρχέγονες ορέξεις των μακρινών προγόνων μας, αρχίζουν κάπως να ξεκαθαρίζουν, πολλά από τα κατάλοιπα του άγνωστου τοτεμισμού, που συντηρούνται μέχρι σήμερα, ανάμεσα από την παράδοση και τον ωραίο ψυχισμό του καθ' ενός ανθρώπου.
- Μωρό μου θα σε φάω. Θα σου ρουφήξω τις μαγούλες. Θα σε δαγκάσω στο λαιμό, είναι οι αιώνιες επιθυμίες που δεν εχάθηκαν ποτέ, από τους πόθους και τα ήθη (έθη), ολόκληρης της ανθρωπότητας. Γι αυτό καλοί μου αναγνώστες κι οι πάνσοφοί μας πρόγονοι από ανάγκη επιβίωσης, τόσο των ζώων του περιβάλλοντός τους που είχαν συνήθως το ίδιο τοτέμ όσο και των απογόνων τους (αποφυγή αιμομιξίας), δεν άργησαν να καταφύγουν, στις πρώτες για την ιστορία μας, κοινωνικές απαγορεύσεις, τα υπέροχα Ταμπού, που ήταν ίσως και η βάση, επάνω στην οποία, στηρίχτηκαν από ανάγκη και οι μεταγενέστερες νομοθεσίες του πατριαρχικού πολιτισμού.
- «Οι αρχαιρότερες και σημαντικότερες απαγορεύσεις ταμπού αντιπροσωπεύονται από δύο θεμελιώδεις νόμους του τοτεμισμού: Δεν πρέπει να σκοτώνει και να τρώει κανείς το ζώο τοτέμ του. Πρέπει να αποφεύγουν όλοι, τις σεξουαλικές σχέσεις με άτομα αντίθετου φύλου, που ανήκουν στο ίδιο τοτέμ (την ίδια αιμοτοσυγγενική οικογένεια κ.λπ) «Σ. Φρόϋντ «Τοτέμ και Ταμπου σελ. 39). Και επειδή οι άγριοι κι αρχέγονοι προπάτορές μας δεν ήταν τόσο αλλοτριωμένοι όπως τους σύγχρονους ανθρώπους, κατόρθωσαν με τον καιρό, να καταπολεμούν ενστικτωδώς, τις απαράβατες καταστολές των φοβερών Ταμπού τους, μάλλον με μια πανίεργη, τοτεμική Μετάληψη.
Μια θεία κοινωνία, που εντόπισε κι ο Φρόϋντ, γράφοντας αναπάντητο και το ερώτημα που απορρέει από αυτό το κείμενο.
«Οι οικογένειες οργανώθηκαν σύμφωνα με το μητριαρχικό δίκαιο. Η αμφιθυμία των γυιών αναφορικά με τον (αρχέγονο) πατέρας τους κράτησε σ' όλη τη διάρκεια της μεταγενέστερης εξέλιξης. Αντί για τον πατέρα διαλέξανε ένα ορισμένο ζώο για τοτέμ, κι αυτό το είχανε για πρόγονο, για προστατευτικό πνεύμα, κι απαγορεύτηκε να το πειράζουν ή να το σκοτώνουν. Ωστόσο, μια φορά κάθε χρόνο, όλη η ορδή μαζευόταν για ένα συμπόσιο, όπου το ζώο τοτέμ, λατρευόμενο γενικά, διαμελιζόταν και καταβροχθιζόταν απ' όλους μαζί. Κανένας δεν είχε το δικαίωμα να μη συμμετάσχει σ' αυτό το συμπόσιο, που ήταν μια επίσημη επανάληψη του φόνου του πατέρα, αφόνου που σημείωνε την αρχή μιας καινούργιας κοινωνικής τάξης, ενός καινούργιου ηθικού νόμου και μιας καινούργιας θρησκείας.
Σε πολλούς συγγραφείς, πριν από μένα, έκαμε εντύπωση η σχέση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό το τοτεμικό συμπόσιο του Ρόμπερτσον Σμιθ και στην χριστιανική μετάληψη» (Σ. Φρόϋντ «Ο Μωυσής και ο Μονοθεϊσμός» εκδ. Μαρή σελ. 109).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Η διαδικασία της απώθησης είναι τόσο απλή και τόσο ευνόητη γι αυτό δεν την διδάσκουν, ούτε στα Λύκεια ούτε και στα Πανεπιστήμια. Αυτοί διδάσκουν συνήθως δυσνόητα πράγματα, ίσως εξ αιτίας των απωθημένων της πνευματικής ανωτερότητας».
Ο Φρόϋντ υπέθεσε ότι το σύνολο του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου, αποτελείται σε γενικές γραμμές, από τους εξής λειτουργικούς χώρους. Τον χώρο του «συνειδητού» ή της συνείδησης που αφορά τη λειτουργία της επιθυμίας (libido) για μια δεδομένη στιγμή. Τον χώρο του «υποσυνείδητου» που αφορά τη λειτουργία της συνείδησης υπό την επίδραση της μνήμης και της ανάμνησης. Και τον χώρο του «ασυνειδήτου» από τον οποίο έρχονται στη συνείδηση μονάχα νέες εντυπώσεις και επιθυμίες. Ετσι λόγου χάρι, όταν θα παρατηρήσουμε την σταδιακή εξέλιξη του ένστικτου του θηλασμού κατά την νηπιακή ηλικία, θα διαπιστώσουμε ότι μετά από το λεγόμενο απογαλακτισμό του παιδιού, το ένστικτο του θηλασμού δεν παύει να υπάρχει στον χώρο του «υποσυνείδητου», πράγμα που επιβεβαιώνεται και από τις προσπάθειες που κάνει για κάποιο χρόνο το παιδί, μήπως αναθηλάσει την στοργική μητέρα του. Εκείνη όμως το απαγορεύει, μέχρι που το παιδί εγκαταλείπει παντελώς την κάθε μια προσπάθεια που έκανε για θηλασμό. Στο σημείο ο Φρόϋντ υποθέτει ότι το ένστικτο του θηλασμού χωρίς να πάψει να υπάρχει, πέρασε εις το «ασυνείδητο» απ' όπου έρχονται εις τη συνείδηση, νέες και άγνωστες ανάγκες. Εκεί στο «ασυνείδητο» το «απωθημένο» ένστικτο σιγά σιγά θα «εξυψωθεί» θα μετουσιωθεί και θα μασκαρευτεί σε μια εντελώς καινούργια ανάγκη, μάλλον επιτρεπτή από τη μάνα και την κοινωνία (το πιπίλισμα του δακτύλου, της γωνίας του μαξιλαριού κ.λπ). Αυτό το αλλοτριωμένο ένστικτο, είναι κατά τον Φρόϋντ, μάλλον κι η βάση των απωθημένων, των συμπλεγμάτων και των complex.

Μέρος Β΄

Kαι μια και οι συγγραφείς, της δυτικής κουλτούρας, δεν ασχολήθηκαν καθόλου, μ' αυτή τη θεία σχέση, που πάντοτε υπάρχει, σ' όλες τις κοινωνίες που εμφανίστηκαν ιστορικά ανάμεσα από τα σπλάχνα του ανθρώπινου πολιτισμού (και όχι του απάνθρωπου) αξίζει να προσέξουμε τι λέει και ο βαθυστόχαστος, ο Παναγής ο Λεκατσάς για την υπόθεση αυτή. Μήπως και κατορθώσουμε, κάπως να φανταστούμε, την θεραπεία που παρέχει στον άρρωστό μας ψυχισμό κι η κάθε μια Μετάληψη του άρτου και του οίνου που γίνεται απ' τους πιστούς, απόκρυφα και μυστηριακά, από την κάθε εξουσία της βίας και της ιδιοτέλειας.
«Είναι φανερό πως η Μετάληψη (αναίμακτη ή ωμοφαγία) κατασταίνει μια - κοινωνίαν - ανάμεσα στα μέλη του γένους και στο τοτεμικό τους είδος. Το να φαγωθεί πάρα πολύ (από το είδος και γι αυτό ίσως πίνεται συμβολικά το αίμα του δια του οίνου), καταλύει την τοτεμική απαγόρευση, άρα και την αγιότητα του είδους κι η - κοινωνία - κατασταίνεται με την αφομοίωση της μυστικής δύναμης που βρίσκεται μέσα στο είδος τους… Σκοπός της τοτεμικής Μετάληψης είναι ο δεσμός της κοινωνίας που κατασταίνεται ανάμεσα στα μέλη και στο θεό με το φάγωμα της ίδιας ουσίας… Η -μανία - ή παράκρουση (της Τοτεμικής Μετάληψης) γίνεται μέσο υποστατικής ένωσης3 με το πνεύμα ή τον θεό, πάνω στους δρόμους του ταυτισμού με το αρχαίο τοτεμικό είδος. Σαν τέτοιο μέσο καλλιεργείται με τους τρόπους του αρχαίου εσωτερικού ταυτισμου που πρωτοσήμαντοί τους είναι ο χορός και η πρωτόγονη μουσική, τρόποι που συνθετώνουνται με τα ταξικά κατατόπια Ιερή στην πράξη τούτη η - μανία - ιερομανία (ή θρησκοληψία) όπως θα ειπωθεί, συνεπαίρνει στο ρέμα της κι ολες τις άλλες νευρωτικές ανωμαλίες, καθοσιώνοντάς τες και, κατά ένα τρόπο, γιατρεύοντάς τες… Ο μανιοδότης Διονυσος είναι μαζί και καθαρτής της μανίας. Οι κρουσμένοι από τις ψυχοφρενικές ταραχές (οι σύγχρονοι άνθρωποι), λογιούνται κρουσμένοι απότο θεό, που τους καλεί στη θιασική λατρεία. Μπαίνοντας στον διονυσιακό θίασο (ή στην εκκλησία), συμφιλιώνονται με τον θεό που τους έκρουσε και καλλιεργούν πια την αρρώστα τους σαν προνομιακή επικοινωνία μαζί τους. Αθαρίζουνται έτσι και θεραπεύοντα, με την έννοια πως η κατάστασή τους δεν είνια καταπιεστική» (Παν. Λεκατσάς «Διόνυσος» εκδ. Εταιρεία Σπουδων σελ. 23, 38 62).
Και μια και όλα αυτά, είναι απλές διαπιστώσεις της θεραπείας που παρέχει στον άρρωστό μας ψυχισμό η κάθε μια κοινωνία, ορθό θα ήτανε να δούμε ανάμεσ' απ' το παρελθόν μας ποιές κοινωνίες του ανθρώπου την είχανε υιοθετήσει, σαν βασικό και κύριο άξονα της ζωής τους, μ' άμεσο αποτέλεσμα μια δίκαιη κι ειρηνική, ανθρώπινη συμβίωση. Ετσι θα επικαλεστούμε τα ντοκουμέντα των ανασκαφών που θα μπορούσαν να μας δείξουν ποιές κοινωνίες της προϊστορίας χαρίζανε στα μέλη τους, ειρήνη και ευδαιμονία, χαρά και καλοπέραση. Και επειδή τα ντοκουμέντα σε ολόκληρη την Ευρασία, από την χάλκινη περίοδο (και όχι από την λίθινη), δηλώνουν δυναστείες, δυνάστες κι εξαθλίωση, δεν απομένει τίποτα άλλο από το πανέμορφο Αιγαίο, όπου διατηρήθηκε, μάλλον μια κοινωνία, χαρούμενη κι ειρηνική, στα σίγουρα ευτυχισμένη, όπως τους παραδείσους που επιβίωσαν στους μύθους, σαν αμυδρά κατάλοιπα της προϊστορικής μητριαρχίας που φαίνεται ολοκάθαρα, τουλάχιστον από τα λείψανα του μινωικού πολιτισμού. Τα λείψανα που δείχνουν, μια τέτοια ομορφιά και τέτοια ισονομία, που πάντα προβλημάτιζε τους ειδικούς αρχαιολόγους που δεν μπορούσαν να χωνέψουν με την δεσποτική κουλτούρα τους, το ότι οι μινωίτες κρητικοί (μέχρι το 1450 π.Χ.) δεν είχαν βασιλιάδες, άρχοντες και πλουτοκρατία, μάλλον γιατί διένειμαν, τον πλούτο τον κοινωνικό, σε όλους τους ανθρώπους που κατοικούσαν στο νησί. 4.
Εκείνο όμως που δηλώνει ποιά ήραν η αντίληψη που βοηθούσε τους ανθρώπους να ζουν αρμονικά και να μην έχουν τα απωθημένα της βίαιης πατριαρχίας, είν' η λατρεία της θεάς που λάτρευαν οι μινωίτες από νεολιθικής κιόλας περιόδου. Της θνήσκουσας κι αναστημένης θεότητας των όφεων (τοτέμ;), που ακόμα κι από την όψη της, μάλλον επέτρεπε στους μινωίτες ν' απολαμβάνουν φυσικά, τα πλούσια βυζιά κι όλες τις άλλες ομορφιές των σεβαστών τους γυναικών, δίχως να έχουν τ' άσκοπα, ταμπού της σεξουαλικότητας, που καθιέρωσαν αργότερα, οι άνδρες φαλλοκράτες (παρθενιά, φερετζές κλπ.). Μα πέρα κι απ' αυτή την ένδειξη της ελευθερίας που απολάμβαναν απλά, όλοι οι αιγαιοπελαγίτες, υπάρχει ένας χείμαρρος από τα αρχαιολογικά ντοκουμέντα, που μας μιλούν ξεκάθαρα για το ότι ο μινωικός πολιτισμός είχε σαν βάση και αρχή του, τις θείες κοινωνίες, που εγινόταν καθημερινά, στα σπίτια και στα ιερά, εκείνων που τον οικοδόμησαν.
Ανάμεσα από τα ευρήματα των ιερών και των οικιακών ιερών της νεολιθικής και της μινωικής περιόδου, προβάλλει εντυπωσιακά, ένα μεγάλο πλήθος, από ωραία δισκοπότηρα που μοιάζουν καταπληκτικά με τ' Αγια Ποτήρια της αιώνιας χριστιανοσύνης. Είναι τα αμφικύπελλα, που βρέθηκαν πληθώρα, σε όλες τις περιοχές, που ζούσαν και λατρεύανε, οι μινωίτες τη θεά τους. Απ' το Καστέλι των Χανίων, μέχρι τον Πύργο των Γουρνών κι ακόμα παραπέρα μέχρι την Αγια Φωτιά της όμορφης Σητείας, τα άγια δισκοπότητα, βρίσκονταν σωρηδόν, στιβάζονται στις αποθήκες, μπαίνουνε σε προθήκες και... μένουν ασχολίαστα. Το μόνο σχόλιο που συναντάς, στις αλλοπρόσαλες ονομασίες, των ιερών οινοδοχείων του μινωίτικου πολιτισμού, είναι οι «Κύλικες της ιερής Κοινωνίας», τα δισκοπότηρα που βρέθηκαν στο ιερό της Ζάκρου μέσα στο
θησαυροφυλάκιο». Και επειδή οι σύγχρονοι, αρχαιολόγοι και σοφοί, δεν λένε έστω μια κουβέντα, γι' αυτά τα αμφικύπελλα και την βαθειά τους σημασία στις μινωίτικες ιερουργίες, καλό θα ήταν να διαβάσουμε τον Ομηρο στην Ιλιάδα, μήπως κι' αντιληφθούμε την αγιότητα του αμφικυπέλλου, μέσα από το οποίο έπιναν, το ολόγλυκο κρασάκι τους, ακόμα κι οι θεοί (Ιλ. Α 585). Εκείνο όμως που δηλώνει το ρόλο και την λειτουργία των ιερών οινοδοχείων, που πάντα χρησιμοποιούσαν, στις τελετές τους οι αρχαίοι, είναι το δισκοπότηρο με το οποίο οι Αχαιοί που είχαν τα αοωθημένα (την μήνιν) της τότε ανερχόμενης σκληρής πατριαρχίας, προσπάθησαν να κοινωνήσουν, μιμούμενοι τους μινωίτες, μήπως μονιάσουν επιτέλους, για ν' αντιμετωπίσουνε τους Τρώες, που ήταν πάντα μονιασμένοι. 5
- στερνά την ωραία κούπα, ο γέροντας που'χε απ' την Πύλο φέρει,
- την πλουμισμένη με χρυσάκαρφα, και τέσσερα τη ζώσαν
- αφτιά σε κάθε αφτί δεξόζερβα χρυσά βοσκολογούσαν
- δύο περιστέρια, κι απο κάτω της διπλός βρισκόταν πάτος...
.... Εκεί συγκέρασε η θεόμορφη γυναίκα τότε πρώτα κρασί από την Πράμνο, ξύνει μέσα του με τη χαλκένια ξύστρα τυρί γιδίσιο και πασπάλισε κριθάλευρο από πάνω και το πιοτό σαν αποτελείωσε, τους κάλεσε να πιούνε. (Ιλ. Λ 632).
Αυτός καλοί μου αναγνώστες, ήταν κι ο άγιος Κυκεώνας με τον οποίο κοινωνούσαν απόκρυφα και μυστικά απ' την αρχαία εξουσία κι οι μύστες εις την Ελευσίνα, πίνοντας τούτο το πιοτό, που τους εχάρισε η Δήμητρα, "ερχόμενη" από την Κρήτη, απ' όπου την αρπάξανε άγριοι πειρατές (Ομ. Υμν. εις Δήμητραν 272). Μα πέρα απ' αυτά, τ' άγια αμφικύπελλα, για τα οποία δυστυχώς η επιστήμη σιωπά6, αξίζει ν' αναφερθούμε λίγο και στ' άλλα οινοδοχεία, που χρησιμοποιούσαν οι Αιγαίοι, στις ιερές τους τελετές. Έτσι θα ξεκινήσουμε απ' τα πανέμορφα ρυτά, που είχανε στον πάτο, μια μικρή τρυπούλα, απ' την οποία έπιναν σταλιά σταλιά σταν θείο νάμα, τον οίνο τον ευλογημένο, οι μινωίτες οι ειρηνικοί. Εκείνα τα αγγεία, που έπαψαν πια να λειτουργούν για τους απλούς ανθρώπους, όταν μοιραία καταλύθηκε η Αιγαιακή μητριαρχία7 για να γινούνε τελικά, τα αποκλειστικά οινοδοχεία, των βασιλιάδων και των ευγενών, όχι μονάχα των Ελλήνων, αλλά και των λατίνων. Μαζί με τα ρυτά εχρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι για τις αναίμακτες θυσίες τους (τις σπονδές, τις χοές, τις ρύσεις κλπ.) και κάποια άλλα οινοδοχεία, όπως τις πρόχους και τις κύλικες, που ήταν εις το παρελθόν, μάλλον τα αγγεία των Κοινωνιών, της μινωίτισσας θεάς. Πράγμα που επιβεβαιώνει όχι μονάχα η μορφή της που ήτανε συνήθως μια σεμνή σχηματοποίηση των χαρακτήρων της γυναίκας, αλλά κι αυτή καθεαυτή η προϊστορική τους χρήση. Μια χρήση που υπονοεί σίγουρα Μεταλήψεις, όχι μονάχα απ' τις κύλικες (της ιερής κοινωνίας) που μοιάζουν και αυτές με τ' άγια δισκοπότηρα, αλλά ακόμα κι απ' τις πρόχους, ιδίως τις "μαστόμορφες" που είχανε δυο τρυπούλες, στο στήθος της θεάς, ίσως για το πιπίλισμα του γάλακτος και του μελιού, αλλά κυρίως του κρασιού, που μάλλον εσυμβόλιζε το "αίμα" του δια "οίνου". Και επειδή γι' αυτές, τις θείες Κοινωνίες της άγνωστης προϊστορίας μας, δεν έχουμε χειροπιαστά έγγραφα ντοκουμέντα8, απλά θ' αναφερθούμε σ' ετούτα τα "συνθήματα"9, που διαφύλαξε ο Κλήμης, απ' τα μυστήρια της Ελευσίνας που είχαν αναμφίβολα μινωική προέλευση.
"Ενήστευσα10, έπιον τον κυκεώνα, έλαβον εκ κίστης, εγγευσάμενος απεθέμην εις κάλαθον και εκ καλάθου εις κίστην".
"Ενήστευσα, εκ τυμπάνου έφαγον, εκ κυμβάλου έπιον, εκερνοφόρησα, υπό τον παστόν (το ξόανο) υπέδυν" (Stromata 5).
Από τον δίσκο (εκ τυμπάνου) έφαγον κι από την κούπα (εκ κυβάλου) ήπια και έτσι εμετάλαβα, τον άρτον και τον οίνο, με την κερνοφορία11, που μάλλον ελειτούργησε, στο λίκνο του Αιγαίου, σαν ιερή "προτύπωση"12 της ζωντανής κι αθάνατης θείας Ευχαριστίας. Και μια κι αυτό το "σύνθημα" δηλώνει πεντακάθαρα πως οι κερνοφορίες, ήταν οι θείες Κοινωνίες των μυστηρίων των αρχαίων, καλό θα ήτανε να δούμε, τι ήταν και οι κέρνοι, μια κι από τούτα τα αγγεία, εκοινωνούσαν πάντοτε, οι μύστες εις την Ελευσίνα. Γι'α υτό θα ξεκινήσουμε από τους κέρνους της μινωικής εποχής που ήταν και αυτοί, πανίερα αγγεία της πανελεύθερης λατρείας, της μινωίτισσας θεάς. Εκείνα τα περίεργα, δοχεία της κερνοφορίας, με τις πολλές κοιλότητες και τις πολλές κουπίτσες, που ήταν απαραίτητα, στα σπίτια και στα ιερά των πρόσχαρων μινωιτών. Γιατί μέσα στα κύμβαλα, ετούτων των αγγείων, εβάζανε τις προσφορές, που απαιτούσε η θεά, για να χαρίσει στους πιστούς της, ειρήνη και ευδαιμονία, μάλλον μετά την Κοινωνία και την σεμνή Μετάληψη αυτών των προσφορών. Έτσι μονάχα θα μπορέσουμε, κάπως να φανταστούμε πως εκατόρθωσαν οι μινωίτες, να φτια΄ξουν και να εδραιώσουν τον πιο λαμπρό πολιτισμό, που εμφανίστηκε ποτέ σ' ολόκληρη την οικουμένη. Πράγμα που δεν κατόρθωσε να βάλει καν στο νου του, ακόμα και ο υπέροχος αρχαιολόγος Έβανς, που νόμισε ότι ο κέρνος του "ανακτόρου" των Μαλίων ήταν ένα "παιχνίδι" (Ηutchinson 227), απ' τα πολλά που εύρισκε σε όλες τις ανασκαφές του. Και μια και σχολιάσαμε, την πιο σωστή ανάγκη τ' ανθρώπινου οργανισμού, που όπως μας λέει και ο Μαρξ (κεφάλαιο: κεφ 5) είναι το ελεύθερο παιχνίδι, καλό θα ήτανε να δούμε, πως μετατράπηκαν τα κύμβαλα, από κουπίτσες της κερνοφορίας στα όργανα της μουσικής που παίζουν οι πιτσιρικάδες χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι κάθε πρωτοχρονιά. Μήπως κι αντιληφθούμε και το γιατί ο Λεκατσάς, μας λέει πως οι κοινωνίες του ταυτισμού με τον θεό, είχαν σαν επακόλουθο και την ταξική αντίδραση των καταπιεσμένων, ανάμεσ' απ' τον ταυτισμό, που πάντοτε εκφράζουν, οι ενστικτώδικοι χοροί και οι πρωτόγονοι ρυθμοί της μουσικής που εκνευρίζει πάντοτε το κατεστημένο (οι βάκχικοι αλλαλαγμοί, τα έντονα δημοτικά, το σύγχρονο ροκ κλπ.).
Έτσι θα ξεκινήσουμε απ' την αθάνατη παράδοση της διαδικασίας της οινοποσίας, π' αρχίζει με το κέρασμα της κάθε μιας νοικοκυράς, που φέρνει στο τραπέζι, τον δίσκο με τα κρασοπότηρα, που μοιάζει καταπληκτικά με τους αρχαίους κέρνους (το τύμπανο με τα κύμβαλα). Τον δίσκο με τα κρασοπότηρα, που με το τσούγκρισμά τους, σημαίνουνε χαρμόσυνα σαν τις καμπάνες του Χριστού, Αγάπη και αδελφοσύνη, σύμπνοια και ομόνοια. Το τσούγκρισμα που μας θυμίζει την κρούση των κυμβάλων, που έπαιζαν οι "κυμβαλιστές" στους βάκχικους θιάσους ή στις πανάρχαιες οινογιορτές, της μιας και μοναδικής θεάς Μεγάλης Μάνας. Το τσούγκρισμα που ενέπνευσε, ίσως και τον δημιουργό, του "σείστρου" με τα κύμβαλα, με το οποίο έπαιζαν τους βάκχικους ρυθμούς τους, γελώντας και διασκεδάζοντας οι άγνωστοι μινωίτες, έτσι που δείχει και το όμορφο "αγγείο με τους θεριστές". Το τσούγκρισμα που αντηχεί κι από τα κύμβαλα των "ντράμς" που μάλλον διεγείρουν την κοιμισμένη νεολαία μας, να μας αμφισβητήσει και ν'α ντιδράσει και αυτή, ενάντια στα άσκοπα ταμπού της σεξουαλικότητας, που καταστείλουν τις ορμές του νεαρού ενστίκτου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
3. Αυτή η υπέροχη «Ενωση» του ανθρώπου με τον Θεό, είναι και το ουσιαστικό στοιχείο όλων των μεγάλων θρησκειών που κυριάρχησαν στην οικουμένη, είτε σαν «Θέωση» του χριστιανισμού, είτε σαν «Γιόγκα» του Ινδουισμού, είτε σαν «Ντικρ» του Ισλαμισμού κ.λπ.
4. Βλ. Αριστοτέλη «Πολιτικά» Β-10 και Αθήναιο Δειπνοσοφιστή «Τα κοινά συσσίτια των Λυκτίων» β. 4 Κ 22.
5. Στα ιερά πτολίεθρα των παραλίων της Μικράς Ασίας, που σίγουρα επιβίωσε ο μινωίτικος πολιτισμός, οι άνθρωποι μονιάζανε, πάντοτε με ιερουργίες ίσως και θείες μεταλήψεις, πράγμα που απορρέει και από τον «μέγα θησαυρό» που βρέθηκε στην Τροία γεμάτος από δισκοπότηρα κι από μαστόμορφα αγγεία.
6. «Το αμφικύπελλο - ή κουπα διπλογούβωτη: ένα διπλό ποτήρι, που το αποτελούσαν δύο ποτήρια ενωμένα πάτο με πάτο. Εχουν βρεθείτ έτοια ποτήρια στη Μινωική Κρήτη, στην Κύπρο και στην κυρίως Ελλάδας, γιατί όμως τα έκαναν διπλογούβωτα δεν το ξέρουμε». Σχόλιο από τη μετάφραση της «Ιλιάδας (Α' 585) Ν. Καζαντζάκη - Ι. Θ. Κακριδή
7. Βλ. Παναγή Δεκατσά. «Η μητριαρχία και η σύγκρουσή της με την Ελληνική Πατριαρχία» εκδ. Καστανιώτη 1977
8. Εκτός από τα θρησκευτικα κείμενα της γραμμικής Β' γραφής τα οποία είναι γεμάτα από προσφορές τη θεά όχι μονάχα του οίνου και του σιτου (ΡΥ Un 718) αλλά και των ιερών οινοδοχείων, του κυπέλλου, της κύλικος και της φιάλης (RY Τη 316 - Documents).
9. «Το σύνθημα είναι γενική ομολογία πίστεως, το σύμβολον της πίστεως των εποπτών, ομολογούντων και διαδηλούντων περί το τέλος της εποπτείας, ό,τι ήδη έχουν επιτελέσει εν τοις μυστηρίοις… Ανάλογον προς το σύνθημα είναι το σύμβολον της πίστεως των Χρισιανών» Δ. Γουδής «Τα μυστήρια της Ελευσίνος» σελ. 92
10. Η υπόθεση της νηστείας είναι τόσο μεγάλη και τόσο πολύπλοκη, που είναι δύσκολο να την περιγράψουμε, ακόμα και με ενα αρκετά εκτεταμένο πόνημα.
11. "Γυναίκες και θεές" "κερνοφόροι" έφερον προσδεδεμένους επί τ ης κεφαλής κερ(χ)νους ιδιόρρυθμα αγγεία δίωτα, χρησιμοποιούμενα μάλιστα εντ η λατρεία της Ελευσίνος... ους φέροντες επλήρουν προϊόντων της γης ποικίλων, άπαρχων οίνου, ελαίου, μέλιτος, οσπρίων, δημητριακών κλπ... προσφοράς εις την θεάν" (Γουδής "Τα μυστήρια της Ελευσίνας") και παραπέρα για τις κοινωνίες που αναφέρει και ο Κλήμης στα προηγούμενα συνθήματα.

Μέρος Γ΄

Και επειδή όλα αυτά, τα θεωρούμε αηδίες, εμείς οι τεχνοκράτες, που έχουμε σωρηδόν, τα σεξουαλικά απωθημένα του πατριαρχικού πολιτισμού, καλό θα ήταν να σκεφτούμε, ιστορικά και διαλεκτικά, μήπως μπορέσουμε να δούμε, τι ειν' αυτό που - σήμερα - χρειάζεται η ανθρωπότητα, για να μπορέσει να απαλλαγεί απ' την απρόσκοπτη εισβολή της στείρας "παγκοσμιοποίησης" στα ήθη και τα έθιμα του καθ' ενός λαού.
Η ιστορία πάντοτε, σαν μια μητέρα στοργική, σίγουρα μας διδάσκει, τι πρέπει ν' αποφεύγουμε και τι να προτιμάμε, για να μην κάνουμε ξανά τα λάθη που μας ζημιώνουν και δυσκολεύουν τη ζωή μας. Γι' αυτό θ' αναφερθούμε στο - μέγα λάθος - των ανθρώπων, που βάζουνε καθημερινά, έξω απ' την ζωή τους, τα ήθη και τα έθιμα, το γένος και την οικογένεια και τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Μα πιο πολύ των χριστιανών, που έθεσαν εις το περιθώριο, το πρότυπο της Εκκλησίας (των Ιεροσολύμων), που εφάρμοζε ελεύθερα, στην πράξη και καθολικά, το σύνθημα που οραματίστηκαν, μάλλον σαν ουτοπία, ακόμα και οι διαλεκτικοί του ιστορικού υλισμού.
"Στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του" (Κ. Μαρξ "Κριτική του προγράμματος της Γκότα").
Το ίδιο πράγμα ακριβώς, μπορούμε να διαβάσουμε, ότι γινόταν πρακτικά κι όχι σαν θεωρία, στην Διαθήκη π' άφησε για χάρι μας ο Κύριος.
"Όλοι όσοι είχαν πιστέψει ήσαν ομόφρονες και ομόψυχοι και κανείς δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του είναι δικό του, αλλά είσαν εις αυτούς όλα κοινά. Και με μεγάλην δύναμιν έδιναν μαρτυρίαν οι απόστολοι δια την ανάστασιν του Κυρίου Ιησού, και χάρις μεγάλη ήτο επάνω εις όλους. Ούτε υπήρχε κανένας πτωχός μεταξύ τους. Διότι όσοι ήσαν ιδιοκτήται αγρών ή οικιών, τους επωλούσαν και έφερναν το αντίτιμον των πωλουμένων και το κατέθεταν στα πόδια των αποστόλων. Εγίνετο δε η διανομή εις τον καθένα σύμφωνα με την ανάγκην που είχε" (Πρ. Αποστ. 4.32-35).
Και επειδή αυτό, το υπέροχο κοινόβιο, της άφθονης Αγάπης (Ματθ. 5, 44 - 12,7, Λουκ. 10,27 κλπ.) που μας εχάρισ' ο Χριστός, έπαψε πλέον να υπάρχει, ακόμα και στις συνειδήσεις των πιο πολλών πιστών (εξαιτίας της εμπορευματικής αλλοτρίωσης), καλό θα ήτανε ακόμα και για την στείρα επιστήμη, να ερευνήσει συστηματικά, τα κείμενα του Ευαγγελίου, μήπως κι αντιληφθεί, ποια θεία διαδικασία είχε σαν αποτέλεσμα, αυτό το μεγαλούργημα της ανθρώπινης συμβίωσης. Έτσι θα ξεκινήσουμε από το "κοινό τραπέζι" που ήταν πάντα "μυστικό" από την εξουσία, γιατί μας δείχνει καθαρά, βάσιμα και ιστορικά, τον τρόπο που οι άνθρωποι μονιάζουνε με το Θεό (θέωση) για να γενούνε τελικά και μεταξύ τους ίσοι. Μ' αυτό τουλάχιστο θα συμφωνήσουν, τόσο η επιστήμη των μαθηματικών με το "ενί τρίτο ίσα και αλλοίλοις ίσα" όσο και η φιλοσοφία με την "αρχή του μέσου ή τρίτου αποκλίσεως" (Im. Kant). Και επειδή όλα αυτά, δεν είναι παρά θεωρίες, π' αλλάζουνε με τους καιρούς, καλό θα ήταν να διαβάσουμε ξανά το Ευαγγέλιο, μήπως και φανταστούμε, τον ρόλο και την σημασία της Θείας Κοινωνίας, που είναι μάλλον και η πεμπτουσία13, της πανανθρώπινης κουλτούρας.
"Eνώ δε "έτρωγαν, ο Ιησούς επήρε τον άρτον και αφού τον ευλόγησε, τον έκοψε και τον έδωκε εις τους μαθητάς και είπε: Λάβετε, φάγετε, τούτο είναι το σώμα μου". Ύστερα επήρε το ποτήριον και αφού ευχαρίστησε τον Θεόν, τους έδωκε και είπε: "Πίετε από αυτό όλοι, διότι τούτο είναι το αίμα μου της Νέας Διαθήκης,14 το οποίον χύνεται προς χάριν πολλών, εις άφεσιν αμαρτιών. Αλλά σας λέγω, ότι από τώρα και εις το εξής δεν θα πιώ από τον καρπόν τούτον της αμπέλου έως την ημέραν εκείνη, που θα το πίνω μαζί σας καινούργιο εις την βασιλείαν του Πατέρα Μου" (Ματθ. 26, 27-30).
"Λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου... Λάβετε πίετε τούτο εστί το αίμα μου" που χύνεται παντοτεινά για χάρι των ανθρώπων. Για χάρι των ανθρώπων, που τυφλωμένοι απ' τα πάθη και τα πολλά συμπλέγματα του σύγχρονου πολιτισμού, ξέχασαν την θρησκεία τους και όλους τους θεσμούς που βοηθούσαν πάντοτε το είδος μας να επιβιώνει. Ξέχασαν και την ιστορία τους και έγιναν πλέον μηχανάκια, που τρέχουν ασταμάτητα, μήπως και συγκεντρώσουν το χρήμα το επάρατο, που στη συσσώρευσή του, πάντοτε διαφθείρει το ήθος των ανθρώπων, που βάζουνε στο περιθώριο πίστη και οικογένεια, συμπόνια και ανθρωπισμό, σαν έρμαια που είναι , των ψυχοσεξουαλικών απωθημένων τους. Και μια και δεν μπορούμε κάπως να απαλλαγούμε από αυτά τα σύνδρομα του σύγχρονου πολιτισμού, καλό θα ήταν να συμβουλευτούμε τις "γυναικούλες" του Θεού, μήπως και φανταστούμε, πώς μπόρεσαν να ξεπεράσουν πολλά από τα κόμπλεξ, εμάς όλων των άλλων, που είμαστε μονδέρνοι και σίγουρα ενσωματωμένοι στο σύστημα του κέρδους. Τις "γυναικούλες" του Θεού, π' ότι και να τους κάνεις, δεν παύουν να πιστεύουνε στο στο Λόγο του Κυρίου και σε πολλές απ' τις αρχές της άφθαρτης Ορθοδοξίας, που μάλλον συντηρεί, πολλα απ' τα κατάλοιπα, της άδολης κι ειρηνικής Αιγαιακής μητριαρχίας.
Τις "γυναικούλες" του Θεού, που σαν αγνές ιέρειες του μινωίτικου πολιτισμού, σαν "παναγείς" ιέρειες των μυστηρίων των αρχαίων ή σαν τις "μυροφόρους" της σύγχρονης χριστιανοσύνης, δεν εσταμάτησαν ποτέ να έχουν την πρωτοπορία, στην τήρηση των εντολών του άμωμου Σωτήρα μας, πράγμα που μας δηλώνει, ακόμα κι ο απόστολος, που δίδαξε τα έθνη. "Σας συνιστώ την Φοίβην την αδελφήν μου, η οποία είναι διακόνισσα.... Χαιρετήστε την Πρίσκιλλαν... Χαιρετήστε την Μαριάν... Χαιρετήστε τον Ανδρόνικον και την Ιουνίαν, που είναι διακεκριμένοι μεταξύ των αποστόλων... Χαιρετήστε την Τρύφαιναν και την Τρυφώσαν... Χαιρετήστε την Περσίδα... Χαιρετήστε τον Φιλόλογον και την Ιουλίαν, τον Νηρέα και την αδελφή του... κλπ." (Απ. Παύλος, Προς Ρωμαίους 16, 1-15). Και μια κι αυτές οι ...."γυναικούλες" νηστεύουν κι εξομολογούνται μεσ' από την καρδιά τους, για να προσέλθουνε αγνές, σεμνά να κοινωνήσουν, καλό θα ήταν και εμείς να κάνουμε το ίδιο μήπως και δώσει ο Θεός να βγούνε από μέσα μας, τα άφθονα δαιμόνια που έχουμε αποκτήσει από τις άσκοπες καταστολές ετούτου του πολιτισμού, της βίας και της αδικίας. (Τα ψυχοσύνδρομα του φασισμού, το κόμπλεξ της "ανωτερότητας", τις σαδομαζοχιστικές εξάρσεις κλπ.). Και επειδή η πίστη μας είναι κατά κανόνα πάντα ανεπαρκής, ορθό κι ωφέλιμο θα ήταν, για να είμαστε εξαγνισμένοι λίγο πριν κοινωνήσουμε, ν' αρχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουν κάθε μέρα, οι φίλοι μας οι αμερικανοί που προηγούνται εις την "πρόοδο" κάποιες δεκαετίες. Να πάμε δηλαδή για "υπνωτισμό" και "υποβολή" στον ψυχαναλυτή μας μήπως και κατορθώσει, να βγάλει από μέσα μας τα σεξουαλικά απωθημένα της παιδικής μας ηλικίας, που σαν δαιμόνια ορίζουν την τρέλα του πολιτισμού μας. Και μια και στην πατρίδα μας, πάντα λόγω "προόδου" υπάρχουν μόνο ψυχίατροι και όχι ψυχαναλυτές15, καλό θα ήταν να πετάξουμε τα χάπια που μπλοκάρουν τις λειτουργίες των νευρώνων και να τολμήσουμε να εμπιστευτούμε κάποιο αγνό πνευματικό. Αυτό τουλάχιστον απορρέει κι από αυτό το κείμενο του 1928, που δείχνει ολοκάθαρα την φθίνουσα, την πρόοδο της επιστήμης της ψυχολογίας, που δυστυχώς στις μέρες μας έφτασε στον μηδενισμό.
"Όταν επιτευχθεί δια της ψυχαναλύσεως η εξερεύνησις του ασυνειδήτου, ο εξεταζόμενος εξωτερικεύει τα υποκρυπόμενα μυστικά της ψυχής του και ανακουφίζεται, εν προσεγγίσει παρόμοιον τι επιδιώκει και η εξομολήγησις εν τη Χριστιανική θρησκεία, ιδίως καθ' όν τρόπον γίνεται εν τω καθολικώ δόγματι, όπου ο εξομολογούμενος δεν βλέπει τον εξομολογητήν.
Μετά την πρώτην αυτήν ανακούφισιν, ο πάσχων ανακτά τας ηθικάς δυνάμεις όπως κυριαρχή εφ εαυτού, είτε αποδοκιμάζων ασυνειδήτως τας νοσηράς του τάσεις, είτε αφοσιούμενος εις πρόσωπον ή έργον υψηλόν, είτε ρυθμίζον (ασυνειδήτως) την σεξουαλικήν του ζωήν"16. Και επειδή όλα αυτά που υποθέτει η Ψυχολογία σήμερα, δεν διδάσκονται από την στείρα επιστήμη και τους σπουδαίους "ειδικούς" της που μας μοστράρει η ΤV αξίζει να συμβουλευτούμε την ιερή παράδοση του δόγματος της Ορθοδοξίας, που έχει μάλλον αποδείξει ιστορικά, και διαλεκτικά, ότι στην εκκλησία του Χριστού είναι κατά κανόνα άχρηστοι οι ψυχίατροι μαζί και οι ψυχολόγοι, γιατί "αφίενται" απ' τους ανθρώπους ακόμα και τ' απωθημένα της παιδικής τους ηλικίας, όταν θα εξομολογηθούν, με πίστη κι αφοσίωση απέναντι σε ένα αγνό κι εχέμυθο πνευματικό και όχι στο ...ντουλάπι, που επιβάλλουν οι καθολικοί.
Γιατί η θεία και ιερή "άφεση των αμαρτιών" (Ιωάν. 20,23) μεταβιβάστηκε από τον Χριστό, μονάχα σε ανθρώπους και όχι στα κονκλάβια (τα συμβούλια) της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, με τα συγχωροχάρτια και τους αφορισμούς. Και μια και η γραφειοκρατία δεν πρόκειται να δώσει λύσεις στην τρέλα που κυριαρχεί, στον σύγχρονο πολιτισμό ας μιμιθούμε ολόψυχα τις "γυναικούλες" του Θεού που πάνε μάλλον καθαρές στο σώμα τους (νηστεία) και στη ψυχή τους (μετάνοια), αγνά να κοινωνήσουν, για να "γευτούνε" τον Χριστό και την ισότητα που αναδίδει, εις τους αιώνας των αιώνων.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
12. Στην Θ. Αποκάλυψη προτύπωση ή Τύπος σημαίνει πράξη ή γεγονός πραγματικά τετελεσμένο, που αποτελεί σημάδι και μήνυμα μιας μέλλουσας πράξης κι ενός μελλοντικού γεγονότος". βλ. Γλωσσάριο "Θεολογίας" της Α' Λυκείου.
13. Quinta essentia ή πέμπτη ουσία, ο αιθήρ κατά τον Αριστοτέλη είναι το λεπτότατο και υπέρτατο στοιχείο που ξεχωρίζει από την ύλη (την γη, το ύδωρ, το πυρ και τον αέρα).
14. Υπάρχει και η προτύπωση του "άρτου" και του "οίνου" στην Παλαιά Διαθήκη σαν αναίμακτη θυσία του Μελχισεδέκ (Γεν. ΙΔ', 18).
15. Στην εισαγωγή της "Εισαγωγής στην Ψυχανάλυση" ο Φρόυντ μας πληροφορεί ότι "η ψυχαναλυτική διαδικασία διαφέρει και συχνά είναι αντίθετη απ' ότι συνηθίζεται στους άλλους κλάδους της ιατρικής (ιδίως της ψυχιατρικής)".
16. Βλ. Εγκ. Λεξικό "Ελευθερουδάκη" λ. Φρόυντ.

1on.gif (2742 bytes)