Κορυφαίος επιστήμονας της Ευρώπης καθηγητής του Πανεπιστημίου    Κρήτης!

O καθηγητής Φυσικής Κώστας Σουκούλης, διακρίθηκε με το βραβείο “Καρτέσιος”


Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος επιστήμονας για το 2005! Ο Κώστας Σουκούλης πήρε το εφετινό βραβείο “Καρτέσιος” για την ανάπτυξη τεχνητών μεταϋλικών (γνωστά ως αριστερόστροφα υλικά, LHM) που διαθλούν το φως αντίθετα με ό,τι μέχρι σήμερα γνωρίζαμε.

Ο Κώστας Σουκούλης κατάγεται από την Κόρινθο, αλλά σήμερα είναι στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο ΙΤΕ, αλλά και στα Πανεπιστήμια της Αϊόβα και της Καλσρούης.

Χθες οι ελληνικές εφημερίδες είχαν εκτενείς αναφορές όπως και ο διεθνής Τύπος για την εκδήλωση της Royal Society στο Λονδίνο όπου μεταξύ άλλων τιμήθηκαν και άλλοι Ελληνες καθηγητές όπως ο Γιάννης Σειραδάκης, Σταύρος Κατσανέβας και Δημήτρης Νιάρχος. Συνολικά, όπως ανέφερε και το “Βήμα”, υποβλήθηκαν 82 ερευνητικές εργασίες που προέρχονταν από ομάδες ερευνητών απʼ όλο τον κόσμο.

Ο Κώστας Σουκούλης το 1974 πήρε το πτυχίο του φυσικού από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1975 και το 1978 πήρε το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου και από το 1984 “ρίζωσε” στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβας, όπου έχει πλέον την έδρα της Φυσικής.

Με ένα απόθεμα άνω των 250 επιστημονικών δημοσιεύσεων και πληθώρα χρηματοδοτήσεων για την έρευνά του-από φορείς όπως τα υπουργεία Ενέργειας και Παιδείας των ΗΠΑ, το NSF, το DARPA, το ΝΑΤΟ, το EPRI και η ΕΧΧΟΝ-ο Κώστας Σουκούλης άρχισε να δρέπει τη μια διάκριση μετά την άλλη: μέλος της American Phisical Society και της Alexander von Humboldt το 1991, βραβείο Εξέχοντος Επιστημονικού Επιτεύγματος στη Φυσική Στερεάς Κατάστασης από το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας το 1992, LAS βραβείο Αριστείας στην Ερευνα το 2000, ISU Εξέχον Επίτευγμα στην Ερευνα το 2001, μέλος της Optical Society of America και της Αmerican Association for the Advancement of Science το 2002... Αλλά ο δαιμόνιος Κορίνθιος είχε μια ιδέα καρφωμένη στο μυαλό του από το 1990. Η ιδέα αυτή είχε να κάνει με την “τρελή θεωρία” που είχε εισηγηθεί από το 1968 ο Ρώσος φυσικός Βίκτορ Βεσελάγκο και μιλούσε για κάποια ιδεατά υλικά τα οποία θα μπορούσαν να διαθλούν το φως αντίρροπα από το υφιστάμενο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Τη θεωρία του Βεσελάγκο είχε αποδείξει στην πράξη ο φυσικός John Pendry, του Imperial College του Λονδίνου, από το 1996, αλλά πολλά έμεναν ακόμη ανεξιχνίαστα. Με την αλλαγή του αιώνα ο Κώστας Σουκούλης ανέλαβε την οργάνωση του τμήματος Τεχνολογίας και Υλικών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου και βάλθηκε να βρει απαντήσεις συνεργαζόμενος με την εξαίρετη ομάδα ερευνητών του ΙΤΕ. Πειραματιζόμενος μια μέρα μαζί με τον καθηγητή Χημείας Γιώργο Φυτά “χτύπησαν χρυσό”: ανακάλυψη πως όταν μια ακτίνα λέιζερ διαπερνούσε ένα κομμάτι μαλακού πλαστικού άλλαζε τη δομή του! Από τότε ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι απανωτών ανακαλύψεων, που άλλαξαν για πάντα την οπτική και τις προοπτικές της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών. Τα νέα “μετα-υλικά” τα οποία κατασκευάστηκαν με τους υπολογισμούς του Σουκούλη λειτουργούν όχι μόνον ως τέλειοι καθρέφτες του φωτός αλλα και ως ενισχυτές του. Η άμεση συνέπεια αυτής της δυνατότητας είναι ότι μπορούμε να “δαμάσουμε” το φως, να το “στρίψουμε” άφοβα υπό όποια γωνία θέλουμε και να το στείλουμε οπουδήποτε χωρίς απώλειες. Οι εφαρμογές μιας τέτοιας τεχνολογίας είναι πάμπολλες, από φωτονικούς υπολογιστές με ασύλληπτες ταχύτητες έως γραμμές διαδικτύου απίστευτα “ευρύχωρες” και κινητά τηλέφωνα που θα έχουν ελάχιστου μήκους κεραίες και... θα στέλνουν την όποια ακτινοβολία τους μακριά μας.

Για την εφεύρεσή τους αυτή ο Κώστας Σουκούλης και ο Γιώργος Φυτάς έλαβαν το 2002 το περιώνυμο βραβείο έρευνας “Humboldt”. Η μετέπειτα εργασία όμως του καθηγητή Σουκούλη έχει οδηγήσει και στη βιομηχανική παραγωγή των πρώτων αυτών μετα-υλικών, τα οποία θα αλλάξουν οριστικά τις συσκευές που έχουμε γύρω μας και θα αντικαταστήσουν τα ηλεκτρόνια με φως. Γιʼ αυτή την επανάσταση η ευρωπαϊκή έρευνα τον αναγόρευσε εφέτος “κορυφαίο της”.